ต้วนอี้

เอ่อ ปีหนึงผ่านไปแล้ว กับเรื่องราวในช่วงเวลานี้ของปีที่แล้ว

เป็นช่วงชีวิตที่ดูวุ่นวายมากมาย ทั้งไหนจะสอนพิเศษ

ไหนจะทำงานจุฬาวิชาการ ไหนจะเรื่อง...รัก... เอ่อ

ถ้าเราจำไม่ผิดนะ วันนี้เป็นวันที่เราเปลี่ยนสถานะใช่ไหม เธอจะจำได้ไหมหว่า<- อันนี้เราไม่ทราบได้

แต่ที่แน่ๆ เราจำได้แม่นยำเลย เหมือนกะว่ามันจะยังคงช่วงเวลานี้ต่อไป

มันเป็นช่วงทีเราคิดขึ้นมาที่ไร ก็รู้สึกดี มากๆ

อาจเป็นเพราะสิ่งที่เธอพูดในวันนั้น

มันทำให้เรามีแรงทำงานต่อ ถึงแม้จะเหนื่อยเพียงใด

เพียงแค่มี SMS จากเธอคอยถามว่า "เหนื่อยไหม" "กลับถึงบ้านยัง" "เลิกสอนหรือยัง"

ทุกข้อความเหล่านั้น ถึงแม้ในวันนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว

แต่มันยังคงอยู่ในใจเราตลอดไป

 

ขอไว้อาลัยแก่ต้นไม้แห่งความรักที่ได้ตายจากฉันไป

ถึงแม้เราจะพยายามดูแลมันอย่างดีแล้วก็ตาม.....

 

 

วันลอยกระทง ทำไมวันนี้ต้องมีคนถามว่าไปลอยกระทงที่ไหนมา ที่จุฬาหรือเปล่า คิดแล้วก็นึกถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมา ลอยกระทงปีที่แล้ว จำได้ไหม ว่าเราชวนใครไปลอยกระทง เอ่อ คัยหว่า วันนั้นเป็นวันที่เราผิดหวังมากๆ ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าจะไปลอยด้วยกัน แล้วอยู๋ๆก็เหมือนโลกถล่ม เมื่อเราโทรไปหา แล้วเค้าบอกว่ากำลังกลับบ้านไปลอยกะเพื่อน ตอนนั้นบอกไม่ถูกไม่รู้ว่าจะพูดยังไง เรายังจำความรู้สึกนั้นได้ มันยังคงอยู่ในหัว เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน วันนั้นได้แต่ตามเพื่อนไปทุกที่ ไม่อยากอยู่คนเดียว กลัวคิดมาก กลับมาบ้านนั่งเศร้าคิดไรไม่ออก เซ็งมาก แต่ก็ไม่รู้จะบอกกับใคร ทั้งบ้านมีเรากลับบ้านอยู่คนเดียว ปีนี้ยังดีที่มีไอ้ต้าร์อยู่เป็นเพื่อน เอ่อ มันก็โดนแฟนทิ้งเหมือนกัน อารมณ์เดียวกัน วันนี้มาที่ทำงาน มีแต่คนไปลอยกระทงที่จุฬา คือว่าเมื่อวานก็อยู่แถวนั้นแต่ไม่ยักอยากจะไปเรยสีกนิด มันเจ็บนิดๆ ยังไงไม่รู้ โอ้ยทำไมยังเป็นอย่างงี้อยู่วะไม่เข้าใจจริงๆเลย

วันนี้วันอาทิตย์ ยะฮู้ไม่ต้องไปเดินทางไปเรียนเอง เดี๋ยวปาป้าส่งเพราะว่าจะไปโรงเจ อิอิ วันนี้มีพิธีการที่เรียกว่าการเดินธูป

การเดินธูปก็คือเหมือนกะการเวียนเทียนนั้นแหละ แต่ว่าใช้ธูปแทนไง แต่ว่าเราเดินรอบโรงเจซึ่งมานเป็นระยะทางที่ไกลมากๆ ต้องเดินทั้งหมด 3 รอบ

ซึ่งปีที่แล้ว ซะเออะ ไปเดินทั้งที่ไม่ได้กินเจกะเค้าเรย ปรากฎว่า มันเหมือนมีแต่เรื่องที่ไม่ค่อยดีเข้ามาในชีวิต ปีนี้เลยขอกินเจ แล้วก็ต้องมาเดินธูปด้วย

เอาพอถึงเวลา เราก็ไปซื้อธูปอันยาวมาจุดรวมกะดอกไม้ อิอิ จะบอกว่ามีคนเอาแต่กิ่งทับทิมมา เราเดินผ่านไปบ้านไหนที่มีต้นทับทิม มันเกลี้ยงไปหมดแล้ว

เรยไม่อยากจะเอามาอีก เอาแค่ดอกบัวก็ได้ ได้เวลาเดินแล้ว เราก็เดินไปร้องไห้ไป โอ๊ะ มีแต่ควันธูป เข้าตาไปหมด <- บรรยากาศฮับ

 

เสื้อเต็มไปด้วยขี้ธูป มันล่นลงมา โดนแขนด้วยร้อนชิบ แต่ว่าแอบเห็นคนได้ทรงผมใหม่เนื่องจากโดนธูปจี้ด้วยแหละ ทำเอาเราผวา

 

 <- ตี้กะแจ้ดา

 

แต่เดินแล้วรู้สึกว่าชาวบ้านแถวนั้นใจดีจังเลย เค้าเปิดบ้านเอาน้ำใส่ถาดให้กะ "เจอิ้ว" ทุกคนและก็ยังมีผ้าเย็น ลูกอม กระดาษทิชชู เต็มตลอดสองข้างทาง

แม้แต่เด็กตัวเล็กๆก็ออกมาเสริพด้วย น่ารักจังเลย พอเดินครบ 3 รอบ ตอนเดินไม่เมื่อยเท่าไร แต่พอหยุดเดิน เอ...ก็เมื่อยเหมือนกานนิหว่า

 เสร็จแล้วก็ไปเดินซื้อของกินกลับบ้าน แน่นอนต้องมีขนมตุบตั้บ (ที่ได้ชื่ออย่างงี้เพราะว่ามันเหมือนกะถั่วตัดมาทุบให้เป็นแผ่นๆ เวลาทุบมันมีเสียงตุบตั้บไง เรยได้ชื่อนี้มา)

อย่างที่สอง ซื้อก๋วยเตี๋ยวหลอด เจ้านี้อร่อยดี กินมาตั้งนานแระ แล้วที่ขาดไม่ได้ก็ต้องเป็น เชงชิมอี้ ของบ้านนิ เป็นขนมหวานคล้ายเต้าฮวยมั้งแต่ใส่อะไรเต็มไปหมดเรย

สุดท้ายก็ปอเปี๊ยะสดเจ แล้วก็กลับบ้านด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่พุ่งนี้ต้องไปงานรับปริญญาของคิมด้วย ไปนอนดีก่า อิอิ...

 

คำศัพท์ : เจอิ้ว คือ คนกินเจ + เพ่งอิ้ว (แปลว่าเพื่อน ภาษาแต้จิ๋ว) = เพื่อนชาวเจ ...

 

เมื่อวันศุกร์ ฮาๆๆได้รับเงินทริบการแสดงเอาท์ทิ้ง เป็นเงิน 480 บาท ว่าแล้วก็ไปซื้อฝาปิดเลนส์อันใหม่ซะเลย ถึงว่าได้ฟรีไป กะว่าจะชอบอะไรนิดหน่อย ก็เลยเดินต่อที่ union mall โอ้ว ห้างไรนี่ใหญ่มาก แต่แม่งเหมือนร้างๆ ชั้น 1-2 ยังพอมีร้านเปิดบ้างชั้น 3 ขั้นไปแทบไม่มีให้เห็น โถ่ ทำเลก็ดีนะนี่ เราก็นึกว่ามันจะมีของของเยอะ เหมือนเซนทรัล แต่ไม่แน่อีก 10 ปี มานอาจะเยอะก็ได้ใครจะไปรู้ อิอิ เดินๆอยู่ ฝนก็ตกลงมาแบบหนักมาก เรากะทิพย์เลยตัดสินใจว่า โดดขึ้นรถไปตายเอาดาบหน้าดีก่า ว่าแล้วก็เดินลุยออกไป แต่เนื่องจากร่มเล็ก(อันที่จริงก็ไม่เล็กเท่าไร เทียบกะคนอื่นนะ)+ฝนตกแรงมากๆๆๆ เลยโดนฝนไปนิดหน่อย กลับมาบ้าน กินข้าวเสร็จก็นั่งเล่นคอมไปเรื่อยๆ ให้ตายเถอะทำงานกะคอม แล้วยังมานั่งเล่นคอมอีก(เอ่อ ช่วยไม่ได้นี่หว่า ก็ที่ทำงานมันเล่นเกมไม่ได้) พอเล่นเกมเสร็จก็จนจะเที่ยงคืนครึ่ง ก็เลยไปอาบน้ำ เพื่อจะนอน โดยลืมไปสนิทว่า ลืมสระผม เคยได้ยินปะว่าถ้าโดนฝนมาต้องสระผมจะได้ไม่เป็นหวัด ว่าแล้วตื่นเช้ามาก็ไอ+ปวดหัว แม่ก็เลยพาไปหาหมอเลย ไปตรวจสักพัก ได้ได้ยามา รู้สึกว่าไปซื้อยาตามร้านขายยาก็ได้มั้ง ไม่เห็นต้องไปหาถึงโรงพยาบาลเลยอ่ะ -_-! เสร็จแล้วเราก็กลับมาบ้านกินยาแล้วนอน วันอาทิตย์ เย้ๆๆ วันนี้เราไม่ต้องไปเรียนจีนแหละ เป็นวันหยุดในรอบ 2 เดือนที่ไม่ต้องไปเรียนจีน รู้สึกว่าเวลามีเหลือเยอะมากๆ ไม่รู้จะทำไรดี เพราะเวลาปกติต้องออกจากบ้าน10โมงก่าๆๆ เพื่อไปเรียน กว่าจะกลับก็ เกือบ 2 ทุ่ม แหละพอหม่าม้ากลับมาบ้าน เราได้ได้เห็นรูปที่ไปถ่ายที่สตูดิโอ เพราะเพิ่งไปเอามา โอ้ว รูปมันเยอะไปอ่ะ ไม่รู้จะติดไหนดี กลายเป็นว่ามีแต่รูปแขวนเต็มบ้านเลย อิอิ ช่วงเย็นๆ แจ้นุชก็พอลูกๆมาเล่นที่บ้าน โอ๊ะ น้องแจน เอาขาไปปั่นในล้อจักรยาน น่าสงสาร ไปเข้าเฝือกอ่อนเลย  หายไวๆนะจ๊ะหลานตัวน้อยของอากู๋ และแล้ววันอาทิตย์ก็ผ่านไป โว้ว พุ่งนี้วันจันทร์ต้องเข้า CAG นี่หว่า เลยรีบนอนหน่อย  วันนี้วันจันทร์ เราก็ไปจองเข้า CAG ได้คิวที่ 11 ต่อจากพี่เพรชและพี่เหมียว เลยกะว่าเข้าพร้อมกันดีก่า เพราะพี่เพรชไม่เคยเข้าเดี๋ยวไปโดนซักจนเปื่อย แต่พอถึงเวลาเอาเข้าจิง เข้าไปสามคน พี่เพรชพูดก่อน โอ้วแค่ case less concern ยังถามซะ ทำไมวันอื่นไม่เห็นถามเลยหว่า ซวยไปละกันพี่เพรช นี่ขนาดเข้าไปสามคนนะนี่ ยังเกือบไม่รอด เอาเข้าไป แต่ของเราผ่านได้ด้วยดี อิอิ พอออกมา เอมในเด้งว่าต้องสั่งพิซซ่า โว้ว มีไรกันฟระ ต้องกินพิซซ่า ได้ข่าวว่าตอนกลางวันกินไปซะเยอะเลย สรุปคือวันเกิดพี่เต้ ของเรานี่เอง กะจะเซอร์ไพเต็มที่ เราก็เรียกทุกคนมาประชุม เสร็จแล้วพี่เตื้อยก็ถามว่าจะเอาหน้าอะไรบ้าง ด้วยความที่พี่คมคงไม่เห็นพี่เต้เข้ามาอยู่ในวงสนทนากระมัง เลยถามพี่เต้ไปว่า กินพิซซาหน้าอะไร แล้วพี่เต้ก็เดินมาอ่านเอมในที่พวกเราประชุมอยู่ หมดกัน พี่เต้รู้แล้ว โอ้ว้าว ยังงี้ก็เลยให้พี่เต้สั่งซะเลย โดยมีพี่คมออกตังค์เยอะกว่าชาวบ้านอิอิ พอถึงเวลากลับบ้าน อิอิ เราก็บังเอิญหูดีได้ยินว่ามีครายจะไปโยนโบว์ลิ่ง กัน สันนิฐานได้ว่าต้องเป็นเมเจอร์แน่นอน เลยถามพี่วัตเลยว่าจะไปไหน พี่ก็บอกพี่ไปเมเจอร์คับ เข้าทาง ได้ติดรถมาลงเมเจอร์สวรรคของช้านเลย ไม่ต้องกลับบ้านเอง อิอิ อยู่บนรถก็คุยเรื่องทำ PR โอ๊ะ พี่โจ้ยังไม่เห็นบอกให้ทำเลยวะ แล้วจะทำอะไรดีอ่ะ จะบอกว่าอะไรดี โอ้ยปวดหัว ต้องเขียนเป็นอังกฤษอีก โอ้วแย่มากมาย ไม่ได้เขียนเป็นชาติเศษ เหอะเดี๋ยวให้คนอื่นช่วยละกาน อิอิ